Evolution of Technology

De dag begon goed en wel om 5.30 niet 6.15 zoals aangegeven in de reisgids, tot veler teleurstelling. Gelukkig kon Wouter de stemming een beetje compenseren, doordat hij zijn paspoort wederom terug had, na deze in de bus achter te hebben gelaten. Dus om 6.45 vertrokken we naar het vliegveld in Singapore om naar Hanoi te vliegen.
Het vliegveld in Singapore bleek wederom een prettige plek om een paar uurtjes door te brengen, vooral als je nog dollars over hebt om te verbrassen. Dus was het na het inchecken tijd voor luxe koffie met brownies.
Hoewel niet iedereen zich geheel op zijn gemak voelde..

Kees om 8.13: “Ik ben nu al stijf”

De daarop volgende vlucht verliep soepel en snel dankzij het onboard entertainment system, dat ik gebruikte om mijn Vietnamees op te vijzelen. Hierdoor was ik aan het eind van de vlucht eindelijk in staat om tot tien te tellen. Het uitzicht tijdens de landing verraadde al een beetje wat ons te wachten stond in Vietnam. Naast de grote stad Hanoi was niets anders te zien dat enorme uitgestrekte weilanden, zover als je kon zien. Het vliegveld was dan ook geen vergelijk met de overdreven luxe van Singapore. Alhoewel ik graag het tapijt op de vloeren inruil voor het hebben van mensenrechten. De temperatuur was ook veel aangenamer, met name omdat de luchtvochtigheid een tiental procenten was afgenomen.

Voordat we Vietnam in mochten moest iedereen eerst een VISA krijgen, iets wat pijnlijk lang duurde. Wellicht had dit iets van doen met de mate van professionaliteit van het VISA kantoor. De kluis was bijvoorbeeld niets minder dan de achterzak van de “manager”. Uiteindelijk konden we na 1000 enorm slechte grappen van Luuk en Kees door de douane en waren we allemaal in Vietnam aangekomen.
In de aankomsthal stond onze begeleider Tom al op ons te wachten samen met Xuan, onze reisleidster. In de bus blijkt dat beide een aantal nuttige tips voor ons klaar hadden, maar het is moeilijk je aandacht erbij te houden als je voor het eerst door Vietnam rijdt.

First stop het museum of ethnicity, waar we een rondleiding krijgen van Xuan. Er zijn maar liefst 54 volken in Vietnam, maar nog steeds 86% is Viet. Na een tijdje rondlopen en wat inheemse huisjes kijken, besluiten een aantal briljante geesten dat het tijd is om de lokale cultuur te proeven. Het Hanoi bier smaakt prima. Helaas raakt het op en moeten we weer overstappen naar het al bekende Tiger bier, wat nog steeds niet slecht smaakt. Inmiddels begint Xuan zich al wat gemakkelijker te voelen in de groep. Dus als ze opmerkt dat Jethro een sapje neemt zegt ze hem \subtiel” dat sapjes voor baby’s zijn die een gladde huid willen hebben. Vervolgens komt Jildert onder schot en aangezien hij uit Friesland komt wordt hij meteen gelabeld als een minderheid. Verder blijkt in het Vietnamees Kees als Gaygay te worden uitgesproken, Ewout is Eva, Marco is Mr. Mako, Luuk wordt Look en Lars blijft vreemd genoeg Lars.

Omdat eten in Vietnam een constant gevecht is tegen bacteriën waarvan je

Tom: “uit je reet gaat pissen”

, beginnen we de eerste avond in een van de luxere restaurants van Hanoi. Het blijkt een bu_et te zijn, Vietnamese style. Naast het gewone noedels en rijst spul, kun je bijvoorbeeld ook schildpad of krokodil krijgen.

Op weg naar het hotel komen we pas echt in het centrum en worden onze ergste vrezen bevestigd. Het verkeer is een constante stroom van brommers bestuurd door mensen die nog nooit van verkeersregels hebben gehoord. Iedereen rijdt door als het kan en stopt alleen als uitwijken geen mogelijkheid meer is.
Het laatste stuk naar het hotel moeten we lopen, omdat de straten te smal zijn voor de bus. Gelukkig hebben we Tom die ons verzekerd dat alles goed gaat komen.

Tom: “Oversteken kan hier met je ogen dicht”

Ik gok dat niet iedereen / niemand er echter zoveel vertrouwen in had. Desondanks moesten we toch naar het hotel komen, dus met Tom voorop trotseerden wij het Vietnamese verkeer. Ook al is het in het begin niet prettig dat er brommers om je heen rijden op een halve meter afstand, waren we allemaal verbaast dat het totaal niet lastig was om over te steken.
Het hotel waar we de komende dagen verblijven heet Hong Ngoc 2 en is wederom van prima kwaliteit, hoewel het niet op kan tegen het Millenium.

Kortom weer een mooie reisdag met genoeg indrukken om weer een nachtje over te dromen.

Getekend, Marcel

Op de laatste dag mag ik dan eindelijk de pen voeren! Deze laatste officiële dag van de studiereis staat er maar weinig op het progamma, namelijk alleen de terugvlucht naar Vietnam. Om zes uur staan we op, om half zeven gaan we ontbijten en om zeven uur gaan we met de bus richting het vliegveld. Althans, dat was het idee. Na drie weken op studiereis is het voor onze groep namelijk nog steeds onmogelijk om op tijd te verzamelen. Maar goed, om kwart over zeven zijn we dan alsnog goed op weg.

Aangekomen op Incheon Airport gaat het inchecken voorspoedig, en we hebben ruim de tijd in de internationale zone. Om ongeveer half elf vertrekt onze vlucht. Nadat sommigen geprobeerd hebben hun ticket eruit te drinken komen we om kwart voor twee aan op noi bai, het vliegveld van Hanoi. De immigratie is dit keer zo gepiept. Bij de bagageband ontmoeten we Anna, de vriendin van Ewout, en Boris. Zij gaan net als de meeste deelnemers genieten van een vakantie aansluitend aan de studiereis. Na de douane zien we Suan weer en na een warm welkom brengt zij ons naar de bus richting het hotel, we zitten weer in Hong Ngoc 1.

Iedereen heeft weer even tijd om zich op te frissen en hun laatste dongs uit te geven, waarna we om half zes richting een – voor sommige de laatste – bia hoi vertrekken. Bij dit eet- & bierfestijn worden de nodige afscheidspeeches gegeven, een negental mensen zal namelijk de volgende dag uit Vietnam vertrekken. Na het eten gaan we naar de Funky Monkey club, een klein cafétje waar fijne techno en dance gedraaid wordt. Ook maken sommigen van de gelegenheid gebruik om een waterpijp te roken. Na deze laatste gezamenlijke activiteit zijn de meeste mensen naar bed gegaan om de volgende dag terug naar Nederland te gaan of de Nederland-gangers uit te zwaaien.

Jethro

Veel te laat vertrokken van het hotel gingen we vandaag militair toeristisch doen. Onderweg naar de DMZ (zodra meer uitleg) begon Kim (onze Koreaanse reisgids) volslagen onverstaanbaar en keihard iedereen uit zijn slaap te houden door de geschiedenis van Noord en Zuid Korea uitgebreid op te reutelen. Luuk heeft de stoute schoenen aangetrokken door Kim te vertellen dat hij wellicht ook anders in de microfoon kan praten zodat hij misschien wel verstaanbaar is. Sindsdien is het nog niet beter geworden (en de slaap ook niet trouwens)…

In ieder geval: na ongeveer een anderhalf uur rijden kwamen we aan bij een militaire controle. Juist ja: vandaag bezochten we de grens tussen Noord en Zuid Korea. Een korte uitleg over dit gebied:

• De grens begint op Zuid Koreaans gebied met een strook militair terrein waar ongeveer het gehele Koreaanse leger is gestationeerd.
• Vervolgens 2 kilometer DeMilitarized Zone (DMZ) beheerd door de United Nations
• De landsgrens
• 2 kilometer DMZ
• Noord Korea

Eenmaal door de check gingen reden we door naar een uitkijkpunt. Hier konden we een groot gedeelte van kilometerslange hekwerken zien en dus ook Noord Korea… Spannend! Op dit uitkijkpunt was ook een ‘fotolijn’ geschilderd. Achter die fotolijn mocht je niet meer fotograferen, dit zorgde er dus voor dat je alleen Noord Korea vanaf de fotolijn kon zien en het Zuidelijke gedeelte van de grens afgedekt werkt door het muurtje dat de uitzichtplaats begrensde.

Na dit uitkijkpunt reden we door naar ‘Tunnel 3′: de derde tunnel door Zuid Korea gevonden die (wie spreekt de waarheid?) Noord Korea gegraven is. Deze tunnel kon je ook in door de interceptietunnel van Zuid Korea. Het was meteen duidelijk: die tunnel is NIET gemaakt voor Nederlanders. Ik was echt heel erg blij met de bouwhelm die we meekregen, want zonder dat stukje fijne technische vooruitgang had de helft van de groep in het ziekenhuis gelegen. De tunnel voerde tot 200m voor de landsgrens. Daar was het gebarricadeerd met prikkeldraad en stalen deuren.

Bij deze tunnel hoorde ook een museumpje met de hele geschiedenis van allerlei gebeurtenissen rondom de DMZ. Ook was er een fijn stukje propaganda film te zien van de Zuid Koreaanse regering.

Al met al een hele onwerkelijk ervaring om door de DMZ rond te lopen. Dat er gewoon nog zo’n gebied op aarde bestaat is heel raar.  Zo’n militair gebied, de voelbare spanning tussen Noord en Zuid, de oorlogsmonumenten en geschiedenis die er te zien is in het veld, de hoeveelheid militair vertoon.  Daarbij is Noord Korea 100% kaal van bomen omdat ze dat als brandhout gebruiken: het doet bijna Tolkien-achtig aan…

Vlak voor de militaire controle post op een brug tijdens de weg terug richting echt Zuid Koreaans grondgebied, werd opeens de grens gesloten, spijkermatten uitgelegd en de boel gebarricadeerd. Citaat Kim: “I really don’t know what is happening! I’m really scared!!!”. Het bleek slechts om een oefening te gaan, hoe snel de militairen de brug konden sluiten. Na een lunch en een klein beetje vrije tijd bij het Soja-bonen-festival (vraag mij niet waarom dat vlak bij de Noord Koreaanse grens was), reden we terug naar Seoul.

In Seoul aangekomen gingen we een koninklijk paleis bezoeken. Het begon met een wisseling van de wacht ceremonie, die eigenlijk al afgelopen was. Kim was volledig in zijn doen: want voor dit soort culture dingen is hij natuurlijk gids geworden. In sneltreinvaart leidde hij ons langs allerlei vertrekken, zalen en deed hij voor hoe er getoiletteerd werd door de koning. Het meest interessant was toch wel het ‘baby-room’: een soort tuinhuisje midden in een meertje en slechts één smalle brug verbonden met de oever dat uitsluitend gebruikt werkt door de koninklijke familie om te vrijen.

Het paleisbezoek werd afgesloten met een half uurtje museum. Hier is het de meeste mensen net gelukt om twee tentoonstellingen te bekijken, eentje over de gehele geschiedenis van Korea (van ~2000 voor Christus tot nu) en een tentoonstelling over iets wat ik niet meer weet. Een groot deel van de groep vond echt de koffiecorner ook een grondig bezoekje waard.

Eenmaal afgezet bij het hotel werden we weer afgezet door Wesley in ons eetgeld en vervolgens ging ieder zijn eigen weg…

Dag 16 hadden we afgesloten met een bezoek aan de uberluxe sauna en een duik in het uberluxe zwembad van het uberluxe hotel waar we in Seoul verblijven (Fraser Suites http://seoul.frasershospitality.com/). Vandaag worden we dus heerlijk verfrist wakker en je ziet alleen maar vrolijke gezichten aan het ontbijt, dat deze keer niet heel uitgebreid is maar voor het eerst wel BRUIN brood blijkt te bevatten.

Om iets over negenvertrekken we naar het Korean Folk Village, het Openluchtmuseumvan Seoul zeg maar. Onze gids, Mr. Kim, heeft er zoals gewoonlijk weer flink haast bij om ons langs alle verschillende typen Koreaanse boerenhutjes te leiden. Af en toe is het zelfs zo erg dat hij al bij het volgende huisje een verhaal staat te houden terwijl wij nog bij het vorige staan te kijken naar de details. Je zou kunnen denken dat van ons verwacht wordt dat we – zoals het een echte Aziaat betaamt – een fotootje maken en thuis maar gaan kijken wat er te zien viel. Afijn, we hebben weer wat meer kunnen zien van de Koreaanse cultuur zeg maar.

De volgende stop is Building 63. Dat is een wolkenkrabber met 63 verdiepingen (kennelijk was de creativiteit van de architect volledig uitgeput toen hij de naam moest bedenken) die ergens in de vorige eeuw de hoogste toren van Seoul was. We belanden na het betere dwaalwerk langs vage bordjes met vage tekens en medewerkers waar nog geen twee woorden Engels uit komt uiteindelijk op de 59e verdieping in een restaurantje om een kop koffie te drinken. Die was namelijk al duur genoeg en stiekem kwam er nog een 10% Taks en 10% Service kosten bij, maar dat was nog altijd goedkoper dan een kaartje kopen voor de uitkijkpost op de 60e verdieping, en laten we eerlijk wezen: je ziet daar echt niet meer dan als je 3 meter lager zit.

Daarboven in de toren besluiten we, Elektrotechniekers als we zijn, om de Yongsun Electronics Arcade te bezoeken. Vanaf de toren kan je die al zien liggen; hij blijkt aan dezelfde straat te zitten als de toren maar het feit dat er nog minstens een 2 kilometer brede rivier tussen ligt en die brug geen voetgangerspad heeft weerhoudt ons ervan om erheen te gaan lopen. In plaats daarvan zoeken we het dichtsbijzijnde metrostation op, ook bijna 2 kilometer lopen blijkt helaas :S en bovendien ging er een shuttlebus heen die we over het hoofd hadden gezien. De groep is voor het grootste deel al afgehaakt en dus zijn we nog met zn vieren over. Of dat nu aan hun ligt of aan onze koppigheid laat ik even in het midden.

Nog meer vage bordjes en twee metrohaltes verder arriveren we in het Yongsun Terminal Station. Als je niet beter zou weten zou je denken dat je op het vliegveld bent gekomen. Het is een enorme hal met honderd eettentjes en zelfs een aparte ‘Arrivals-hal’ voor treinen. De hal sluit meteen aan op de Arcade die we zochten. Om jullie een voorstelling te kunnen maken: Het complex bestaat uit 5 verdiepingen met vol met (voor het grootste deel electronica, maar ook Muziekinstrumenten en interieur) standjes. Je ziet op elke verdieping dezelfde laptops en telefoons, maar de omvang is gigantisch. De Mediamarkt is er niks bij.

Na ook het stadsdeel om de Arcade bezocht te hebben waar nog wazigere electronica wordt verkocht, gaan we met zn vieren op zoek naar eten. We nemen de metro naar de Namdaemun Market, waar alle straatjes met minder dan 2 rijbanen zijn volgestouwd met eettentjes, kledingverkopers sieradenboeren en noem maar op. Daar wij toch gekke Hollanders zijn en eindelijk eens over een eigen keuken beschikken besluiten we om Hutspot te gaan maken. Jawel, oude vertrouwde hutspot, een heerlijke afwisseling op de rijst die ons nu echt de strot uitkomt. Maar ja, aardappels vinden in een flinke wijk is al een probleem op zich en zeker als niemand er ook maar een woord Engels kan. De oplossing is ons Point-It plaatjeswoordenboek en hele uitgebreide gebarensessies. Uiteindelijk krijgen we het zelfs voor elkaar dat een afhaaltoko ons voor vier proties aan rauw vlees meegeeft Helemaal gelukkig komen we weer terug in ons ‘huis’. Al lachend hebben we maar besloten om deze geniale actie te dopen tot ‘Operatie Hutspot’.

Nog even naar het Internetcafe om dit allemaal op te schrijven en wie weet is er zo nog tijd om nog even te zwemmen voor het slapengaan…

Groetjes uit Seoul!
Freek

Na een harde nacht op een matje in een hostel onderweg naar Daejeon kregen we Koreaans ontbijt: rijst met vellen gedroogd zeewier en enkele exotische groentes. Sommige van mijn tafelgenoten bleken dit heerlijk te vinden (Lars), waar anderen totaal genoeg hadden van alle rijst, rijst, rijst van de afgelopen dagen (Harm). Ikzelf vind het als ontbijt ook wel een beetje ver gaan.

Daarna weer lekker uren maken in de bus, en in Daejeon op bezoek bij KAIST: Korean advanced instutute for Science & Technology. Dat lijkt nogal op KIST dat we gisteren bezochten, maar in dit geval gaat het om een universiteit. Ze ontwikkelen er ook (het begint te vervelen) humanoid robots, en we hebben rond mogen kijken in de werkplaats waar ze onder andere de robot Hubo en Hubo 2 maken. Dat zijn leuke robotjes die kunnen lopen, zwaaien, handjeschudden etc. Er waren nog meer leuke robotuitvindingen, en de werkplaats was een ware speelplaats voor de Electrical Engineer.

Na een lunch met… rijst, zijn we nog bij het departement Electrical Engineering van KAIST geweest. Eigenlijk zouden we naar ETRI gaan (Electronics and Telecommunications Research Institute), maar die zeiden helaas af. Het was leuk om het gebouw van deze studenten eens te zien, maar eigenlijk hebben we er verder niet heel veel van het studenten- of studieleven meegemaakt.

Omdat dit laatste bezoek vrij kort was, hadden we ’s middags tijd over. Daarom zijn we nog naar het EXPO park van Daejeon geweest, gebouwd voor de wereldtentoonstelling van 1993.
Dat park was… leeg. We konden achtereenvolgens een privévoorstelling volgen in het IMAX theater, in een theater met bewegende stoelen, en in een 3D theater. Die voorstellingen stelden niet veel voor, maar we hebben ons toch wel vermaakt in het koude en wegens de winter half gesloten park.

Vanavond konden we vrij nemen, en Daejeon bekijken, of bier drinken, of fitnessen in het hotel, of een blog typen. Dat alles is dan ook allemaal gedaan.

====Indrukken  van Zuid-Korea====
Een eerste opvallende ding aan Zuid-Korea is dat je er niks meer kan lezen. Met hun alfabet van tekentjes begrijp je echt alleen nog maar dat wat in het Engels staat vermeld.
Verder valt het te melden dat de Koreanen niet zo goed Engels spreken als we verwacht hadden, en minstens de helft van hen begrijpt simpele Engelse zinnen niet. Dat is soms lastig, maar we redden ons er wel mee.

Wat verder natuurlijk opvalt is de kou. Hoewel Zuid-Korea ongeveer ter hoogte ligt van zuid-Spanje, is het er momenteel kouder dan in Nederland. Gisterochtend had het 4 graden gevroren en kwamen we ijs tegen op meertjes.

Het eten hier is anders dan in Vietnam, hoewel het nog steeds voornamelijk rijst is (en soms noodles).  In Vietnam kregen we vaak heel veel gangen na elkaar opgediend, met veel zeevoedsel. Hier is de traditionele manier van eten niet met het opdienen van gangen, maar staan er van tevoren al heel veel schaaltjes met allerlei ingrediënten klaar die samen met de rijst gegeten kunnen worden.
Bij veel traditionele restaurants moet je op de grond zitten aan een heel lage tafel. Ik (en met mij veel anderen) vind het eigenlijk ontzettend oncomfortabel om met een pak aan in een soort halve kleermakerszit met stokjes noodles te moeten slurpen.

———————-

Mijn eigen blog met volledige updates tot op deze dag is overigens nog steeds te vinden op diederikbos.waarbenjij.nu.  Dat is misschien handig om bij te lezen over de nu nog missende dagen op ngoisang.nl.